Fóðuraukefni eru lykilþáttur í nútíma búfjárframleiðslu og efnisval þeirra hefur bein áhrif á dýraheilbrigði, skilvirkni fóðurs og öryggi endanlegrar vöru. Vísindalegt efnisval krefst víðtækrar skoðunar á mörgum þáttum, þar á meðal efnafræðilegum stöðugleika, lífsamrýmanleika, virkni og samræmi við reglur.
Í fyrsta lagi er efnafræðilegur stöðugleiki lykilkrafa. Aukefni verða að viðhalda stöðugri samsetningu meðan á geymslu og vinnslu stendur til að forðast viðbrögð við önnur fóðurefni. Til dæmis eru andoxunarefni oft málmfléttur eða tilbúið fenól, þar sem þau hamla á áhrifaríkan hátt fituoxun og eru minna næm fyrir niðurbroti. Í öðru lagi er lífsamrýmanleiki mikilvægur, sérstaklega fyrir innihaldsefni sem er bætt beint í fóður. Lífvirk efni eins og lífrænar sýrur og ensím verða að vera ekki-ertandi fyrir meltingarfæri dýrsins og nýta á skilvirkan hátt. Til dæmis nota mjólkursýrugerlablöndur oft örhylkjatækni til að varðveita bakteríuvirkni og auka landnám í þörmum.
Hagnýtar kröfur ákvarða tiltekið efnisval. Vaxtarhvetjandi aukefni (eins og amínósýruklóöt) krefjast mikils frásogshraða, en sveppalyf (eins og kalsíumprópíónat) krefjast víðtæks-sýklalyfja. Ennfremur skiptir umhverfisvernd og öryggi sköpum. Náttúruleg steinefni (eins og montmorillonít) eru oft notuð sem burðarefni eða aðsogsefni vegna útbreidds framboðs þeirra og lítillar eiturhrifa. Hins vegar krefjast tilbúin innihaldsefni strangt áhættumat á leifum til að tryggja að farið sé að innlendum fóðurreglugerðum (eins og EFSA EFSA eða kínverska landbúnaðar- og dreifbýlisráðuneytið).
Efnisval krefst einnig kostnaðar-hagkvæmni. Til dæmis, á meðan snefilefni á nanó-kvarða hafa hátt frásogshraða, þá er framleiðslukostnaður þeirra tiltölulega hár og inntaks-framleiðslahlutfallið verður að vera í jafnvægi miðað við landbúnaðarmarkmið. Í stuttu máli, vísindalegt val á fóðuraukefnum verður að byggjast á reynslurannsóknum, að teknu tilliti til virkni, öryggis og sjálfbærni, sem á endanum ná bæði bættri hagkvæmni í eldi og velferð dýra.
